-

-

فیلم سینمایی «۱۴۰۸» به كارگردانی میكائیل هافستروم بر اساس داستانی كوتاه از استیفن كینگ ساخته شده است. نویسنده ای كه بسیاری از آثارش از صفحات كاغذ بر پرده عریض سینما به تصویر درآمده اند و البته بخش عمده آنها هم در دسته فیلم های ترسناك و وحشت جای می گیرند. فیلم نمونه وار «تلألؤ» به كارگردانی استنلی كوبریك یكی از آثار برجسته كینگ است كه در ژانر وحشت و البته آثاری كه در پس پرده ترس و تعلیق حرفی برای گفتن دارند، قرار می گیرد.

-

برای مطالعه ی متن کامل به ادامه ی مطلب مراجعه فرمایید

-

-

فیلم سینمایی «۱۴۰۸» به كارگردانی میكائیل هافستروم بر اساس داستانی كوتاه از استیفن كینگ ساخته شده است. نویسنده ای كه بسیاری از آثارش از صفحات كاغذ بر پرده عریض سینما به تصویر درآمده اند و البته بخش عمده آنها هم در دسته فیلم های ترسناك و وحشت جای می گیرند. فیلم نمونه وار «تلألؤ» به كارگردانی استنلی كوبریك یكی از آثار برجسته كینگ است كه در ژانر وحشت و البته آثاری كه در پس پرده ترس و تعلیق حرفی برای گفتن دارند، قرار می گیرد.
فیلم «۱۴۰۸» هم از همین نوع فیلم های ترسناك است و از الگویی آشنا برای روایت ابتدایی استفاده می كند. شخصیت محوری نویسنده ای است (مشابه شخصیت محوری «تلألؤ») كه ماورا و مسائل ماوراء الطبیعه را رد می كند و در كتاب هایش هم این تفكر را بسط می دهد. او تصمیم می گیرد برای نوشتن جدیدترین كتابش به اتاق شماره ۱۴۰۸ هتلی در نیویورك برود كه طی سالیان به جهت سرنوشت مرگبار ساكنانش، به اتاقی جن زده و غیرعادی مشهور شده است.
قرار گرفتن او در اتاق به مثابه مواجهه با عوامل ماورایی است كه طی سالیان آنها را به شدت نفی كرده و حالا با قدرت تمام در پی اثبات وجود خود هستند. به این ترتیب بخش ابتدایی فیلم تنها برای چیدمانی منطقی از چگونگی قرار گرفتن این نویسنده در اتاق هتل و یا به گفته دیگر مواجهه محوری اشاره شده، كاربرد پیدا می كند و هسته محوری فیلم همین مواجهه است. در واقع نویسنده آنجاست تا بتواند یك ساعت را در اتاق جن زده تاب بیاورد و به بازیابی باورهای جدیدش بپردازد.
همین مواجهه در اولین گام گزینه های متعددی را پیش روی نویسنده و البته كارگردان قرار می دهد، به این مفهوم كه قرار است جنس و نوع ترس ایجاد شده برای ساكن اتاق (نویسنده) به چه ترتیب باشد كینگ در قصه های قبلی خود هم نشان داده كه علاقه خاصی به بازنمایی خاطرات گذشته یك مكان برای آیندگان دارد.
به این ترتیب بخشی از ترس و وحشت ایجاد شده به برش های كوتاه و گذرا از حضور ساكنان قبلی اتاق و چگونگی خودكشی آنها از پنجره هتل اختصاص پیدا می كند. بازنمایی اتفاقات و حوادث تلخ گذشته زندگی نویسنده كه نمایشی از صحنه های دردناك و البته افراد تأثیرگذار زندگی اوست، بخش دیگری از این مواجهه غیرعادی برای اثبات وجود ماورا را شكل می دهند.اما بخش عمده اتفاقات این بخش به بلایایی طبیعی اختصاص می یابد كه بی وقفه بر سر نویسنده هوار می شوند و در واقع با منطق ماورایی هم تجربه توأمان آنها در كنار هم، تفكربرانگیز است.
حوادثی از سیل و سرما تا آتش سوزی و زلزله و البته انفجار و /// كه همه در چهاردیواری محدود اتاق شكل می گیرند تا به نوعی حجت بر نویسنده تمام شود. بحث جلوه های وی ژه این بخش كه برخلاف آنچه به نظر می آید بسیار كم هزینه بوده، وجهی است كه باید مفصل تر به آن پرداخت و به موفقیت این اجرا كه به بهترین شكل تخیل نویسنده را از فاصله قلم تا كاغذ به فاصله مخاطب تا پرده عریض سینما ارتقا داده، آفرین گفت. اما فیلم در زمره فیلم های ترسناك هر چند كه اشاره شده از الگوی آشنایی بهره می برد تا فرد را با عامل نفی كننده مواجه كند، از نوع تعلیق آفرینی استفاده می كند كه تنها حاصل خارق العاده بودن وقوع حادثه در یك اتاق نیست، بلكه برآمده از شیوه روایت و تعلیق آفرینی هم هست. به عنوان مثال در مقطع نزدیك به پایان، فیلم با یك برگشت ساده به موقعیت ابتدایی، این تصور را ایجاد می كند كه همه این تجربه های ماورایی در خواب و كابوس یا بیهوشی اتفاق افتاده كه تمهیدی آشنا و كلیشه ای برای عینی كردن تجربه های ماورایی است.